Badanie próbki moczu słynnej Rosjanki wykazało obecność leku o nazwie meldonium. Komisja WADA wpisała meldonium na listę zakazanych leków na początku 2016 roku. Rok wcześniej podobny los spotkał inny podobny do meldonium lek kardiologiczny – trimetazydynę. Wtedy obyło się jednak bez większego rozgłosu – sprawa po prostu nie dotyczyła tak medialnej zawodniczki.

Zapewne każdy choć trochę zainteresowany koksowaniem wyłowił z przekazów telewizyjnych informację, że meldonium pomaga wydłużyć czas kontynuowania wysiłku nie tylko osobom chorym na serce, ale również tym zupełnie zdrowym, m.in. sportowcom. Od razu rodzi się oczywiście pytanie – czy meldonium może pomóc również kulturystom ?

Cóż to takiego Meldonium ?

Meldonium pod względem chemicznym należy do betain, czyli takich aminokwasów, w których atom azotu wiąże rodniki metylowe. Do betain należy kilka naturalnych związków o wysokiej aktywności biologicznej jak np. słynna L-karnityna, występująca w kozieradce – trigonelina czy też trimetyloglicyna, czyli wyizolowana z buraka betaina, od której wzięły nazwę wszystkie betainy jako grupa substancji chemicznych. Ponieważ niektóre betainy efektywnie wspomagają rozwój umięśnienia, meldonium testowano pierwotnie (pod koniec lat 70 – tych XX w.) w Łotewskim Instytucie Syntezy Organicznej jako środek weterynaryjny przyspieszający przyrost masy mięśniowej zwierząt hodowlanych.

Betainy są dawcami rodników metylowych, a proces przeniesienia grupy metylowej ze związku na związek nazywany jest metylacją. Jak natomiast ustalono tkanka mięśniowa charakteryzuje się największym ze wszystkich ze wszystkich tkanek naszego organizmu poziomem i zróżnicowaniem metylacji. W bezpośrednim okresie po zakończeniu ciężkiego treningu we włóknach mięśniowych dochodzi do licznych przeniesień rodnika metylowego w wielu genach, natomiast adaptacja organizmu do systematycznego wysiłku fizycznego wiąże się w półrocznej perspektywie, ze zmianami statusu metylacyjnego 134 genów. Metylacja jest pierwszy etapem syntezy białek, nazywanym inicjacją. Synteza białek prowadzona jest przez kwas rybonukleinowy (RNA), który odczuje informację genetyczną o sekwencji aminokwasów w danym białku i zgodnie z tą sekwencją wiąże ze sobą aminokwasy.

Właśnie metylacja RNA jest tym procesem, który zapoczątkowuje wiązanie aminokwasów. Niebagatelne znaczenie może mieć również fakt, że metylacja jest strategicznym etapem syntezy kreatyny – dobrze znanej wszystkim sportowcom substancji o właściwościach anabolicznych. Okazuje się również, że kataboliczne białko – ubikwityna – traci swoją aktywność kataboliczną, gdy jeden z atomów lizyny w jej cząsteczce (Lys48) ulega metylacji. Jeżeli natomiast chodzi o miogenezę, to zmiana statusu metylacyjnego genów ma fundamentalne znaczenie wykonawcze na każdym etapie przebiegu tego procesu.

Warto również wspomnieć o innym procesie badawczym kiedy to autorka dodawał betainę (trimetyloglicynę) do podłoża hodowlanego izolowanych komórek satelitarnych podlegających miogenezie. Zaobserwowano ok. 70 % wzrost masy ich białek kurczliwych i ok. 60 % przyrost rozmiaru formujących się włókien mięśniowych, w porównaniu z komórkami hodowanymi na samym podłożu.

Badaczka ustaliła przy tym, że pozytywne efekty działania betainy na proces miogenezy wiązały się z aktywacją szlaku sygnałowego bodaj najsilniejszego hormonu anabolicznego, najskuteczniej rozwijającego tkankę mięśniową, dobrze znanego wszystkim pakerom IGF-1. Metylacje zachodzące w formujących się włóknach mięśniowych w procesie miogenezy odpowiadają za aktywację szlaku sygnałowego IGF-1. Dowodem na anaboliczną i lipolityczną (odtłuszczającą) aktywność dawców metylu dostarczyło kilku autorów w badaniach na zwierzętach, na przykładzie betainy, testowanej jako dodatek paszowy w tuczu trzody chlewnej. Dodatek betainy zwiększał masę mięsną zwierząt, zmniejszając jednocześnie zawartość tłuszczu całkowitego, co wiązało się ze wzrostem w krwioobiegu poziomu trzech ważnych hormonów anabolicznych: somatotropiny (GH) o 45,61 %, insuliny o 42,34 %  i IGF-1 o 55,5 %.

Ciekawe wnioski płyną również z innego badania na zwierzętach, dotyczącego trigoneliny.

Badacze prowadzili swoje badanie zarówno na izolowanych, młodych komórkach mięśniowych, jak też na żywych gryzoniach – myszach. Dodatek trigoneliny do podłoża hodowli komórkowej zwiększał o 36 % tempo dojrzewania młodych komórek do dorosłych włókien mięśniowych.

U myszy, u których doprowadzono do przeciążenia mięśnia brzuchatego łydki, co miało naśladować efekty treningu siłowego, masa mięśniowa w grupie otrzymujących dożołądkowo przez okres 3 tygodni trigonelinę była o 7 % większa w porównaniu z gryzoniami pojonymi jedynie nieaktywnym podłożem. Badaczka unieruchomiła również kończyny myszy, aby uzyskać efekt analogiczny do unieruchomienia chorego lub postępów sarkopenii – utraty masy mięśni w efekcie procesów starzenia się organizmu, podając gryzoniom przez sondę dożołądkową, albo trigonelinę, albo nieaktywne podłoże. Po trzech tygodniach okazało się że masa mięśniowa zwierząt z grupy trigoneliny była o 9 % większa. U trenujących atletów zaobserwowano, że suplementacja betainą zwiększyła ich mięśnie.

W innym badaniu podawano przez okres dwóch tygodni rozpuszczoną w napoju izotonicznym betainę lub też sam napój izotoniczny (placebo), trenującym siłowo ochotnikom, co tez poskutkowało znacznym przyrostem siły oraz wzrostem poziomu hormonów anabolicznych i wyraźnym spadkiem katabolicznego kortyzolu w grupie betainy, w porównaniu z grupą placebo (GH „+” 4 %, IGF-1 „+” 11 %, kortyzol „-” 3 %).

Jednak najbardziej miarodajnym badaniem, które najszerzej rozpatruje sprawę znaczenia dawców metylu dla rozwoju sportowej formy w dyscyplinach siłowych i sylwetkowych, jest badanie które trwało 6 tygodni. Uczestniczyli w nim trenujący siłowo ochotnicy, którym podawano betainę.

Okazało się, że grupie eksperymentalnej, w porównaniu z placebo doszło do 15 – sto i 11 – sto % przyrostu objętości pracy treningowej, odpowiednio, wyciskaniu na ławeczce i w przysiadzie. 10 % i 4 % przyrostu masy mięśni, mierzonego, odpowiednio przekrojem poprzecznym włókien mięśniowych i wagą beztłuszczową masy ciała, jak również do ok. 4 % redukcji masy tłuszczu całkowitego. Widać więc jasno, że łotewscy naukowcy mieli poważne powody by podejrzewać, że uzyskana przez nich nowa, superaktywna forma betainy wspomoże przyrost masy mięsnej zwierząt rzeźnych.

Jak działa Meldonium ?

Przy okazji badań nad meldonium jako lekiem weterynaryjnym okazało się, że związek ten blokuje spalanie kwasów tłuszczowych, czyli działa podobnie do testowanego w tym samym czasie przez zachodnie laboratoria nowego leku nasercowego – trimetazydyny. Taka właściwość nie zawsze jest czymś złym, a czasami może nieść nawet wymierne korzyści dla zdrowia, szczególnie w warunkach dyskomfortu tlenowego. Z taką dokładnie sytuacją stykamy się np. w przypadku niedokrwiennej choroby serca. I właśnie dlatego meldonium oraz trimetazydyna poprawiają wydolność sportowców w warunkach obniżone komfortu tlenowego, związanego z przedłużającym się wysiłkiem lub rozgrywkami na dużych wysokościach.

Inne badanie dowiodły, że podawania trimetazydyny starzejącym się myszom wprawdzie nie prowadzi do przyrostu masy mięśniowej w okresie kolejnych 12 dni obserwacji. Wzmaga jednak, w porównaniu ze zwierzętami z grupy kontrolnej, prawie 4 – krotni proces formowanie się nowych włókien mięśniowych oraz zwiększa o ok. 25 % produkcję białek kurczliwych miofibryli i ok. 20 % siłę mięśni gryzoni.

Jednak potem okazało się, że meldonium blokuje dokomórkowy transport L-karnityny do miocytów mięśni szkieletowych i serca. W ten sposób niejako pozbawia mięśnie i serce zasobów L-karnityny. Wszystko za sprawą łudzącego podobieństwa meldonium do L-karnityny (obie substancje są betainami), które powodują, że zarówno odpowiednie enzymy, ale też białka transportowe mylnie rozpoznają meldonium jako L-karnitynę. Nie trzeba chyba, przypominać, że kwasy tłuszczowe mogą być spalane jedynie dzięki: L-karnitynie, która wprowadza te związki do mitochondriów – naszych wewnętrznych „energociepłowni” komórkowych.

Najbardziej istotne jest to, że L-karnityna jest czynnik absolutnie niezbędnym do rozwoju muskulatury.

Organizm kumuluje L-kanitynę głównie w mięśniach (98 %), a jej rola w utrzymaniu odpowiedniej konstrukcji umięśnienia wykracza daleko poza funkcję mitochondrialnego transportera kwasów tłuszczowych.

L-karnityna pobudza produkcję i zwiększa stężenie receptorów IGF-1 w komórkach mięśniowych. Udowodniono, że L-karnityna stymuluje syntezę białek kurczliwych miofibryli oraz białek sygnałowych zawiadujących procesem miogenezy. A proces miogenezy, albo regeneruje i rozwija mięśnie na drodze wytwarzania dodatkowych włókien mięśniowych, albo dodatkowych jąder komórkowych miocytów inicjujących syntezę białek kurczliwych miofibryli. L-karnityna specjalizuje się w rozmnażaniu receptorów hormonów anabolicznych w tkance mięśniowej.

Ogólnie na przestrzeni wielu lat badań, wskazywano wielokrotnie na pozytywne relacje L-karnityny z hormonami anabolicznymi (testosteronem, IGF-1, tlenkiem azotu ), oraz negatywnie z katabolicznymi (kortyzolem, kataboliną i kachektyną), jak również dowiedziono dodatniego wpływu jej suplementacji na rozwój muskulatury. Wykazano również, że zubożenie miocytów o zasoby L-karnityny prowadzi do zaniku mięśni.

Jak to jest naprawdę z tym meldonium ?

Wiemy już, że meldonium obniża poziom L-karnityny we włóknach mięśniowych, chodzi tu o zasoby wolnej i całkowitej L-karnityny we wszystkich włóknach mięśniowych – szybkokurczliwych, wolnokurczliwych i pośrednich.

Pamiętamy, że z jednej strony suplementacja L-karnityną sprzyja przyrostowi masy mięśniowej, z drugiej zaś jej niedobór prowadzi do zaniku mięśni. Skoro więc meldonium zubaża włókna mięśniowe o zasoby L-karnityny, powinno to raczej szkodzić naszej muskulaturze.

Okazuje się ostatecznie, że usunięcie L-karnityny lub dodatek meldonium wywoływały ten sam efekt w hodowli komórkowej – hamowanie wzrostu komórek mięśniowych.

Płynący z tego wniosek jest dość wyraźny pakerzy i siłacze muszą się dobrze zastanowić zanim sięgną po meldonium, za to obowiązkowo włączać L-karnitynę do swej codziennej, rutynowej suplementacji.

Artykuł Meldonium pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Metandienon bez najmniejszych wątpliwości jest to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i jednoznacznie kojarzonych środków na szybki rozwój masy mięśniowej. Niemalże kultowy wśród kulturystów, ciężarowców, trójboistów i całej masy innych dyscyplin sportowych, w których nader zacięta rywalizacja wymusza sięgniecie po silniejsze argumenty treningowe. Koks ten zawdzięcza swój rozgłos niczemu innemu jak tylko swojej mocno potwierdzonej skuteczności.

Historia Metandienon

Metandienon ujrzał światło dzienne na początku lat 60 – tych ubiegłego stulecia i był tak naprawdę odpowiedzią ówczesnego lekarza amerykańskiej drużyny olimpijskiej w podnoszeniu ciężarów (dokładnie Johna Zieglera) na sukcesy radzieckich zawodników, którzy w tamtym czasie dzięki potężnym dawkom testosteronu święcili triumfy na międzynarodowych pomostach ciężarowych. Ażeby wyrównać szanse zawodników z USA lekarz Ziegler w porozumieniu z jedną firm farmaceutycznych, postanowił stworzyć związek równie skuteczny, jak testosteron, w budowaniu zarówno siły jak i masy mięśniowej, ale wywołujący mniejsze skutki uboczne. W rezultacie tych zabiegów pozyskano steryd, który faktycznie wykazywał zwiększony efekt anaboliczny i obniżony androgenny, w porównaniu do hormonu, z którego go pozyskano. Nowo uzyskany związek doprowadził do bardzo szybkiej poprawy wyników podopieczny doktora Zieglera, a informacja o jego skuteczności dość szybko obiegła środowisko sportowe, rozpoczynając tym samym dość sporą falę nadużyć tego środka w różnych dyscyplinach sportowych. W odpowiedzi na to, kilka lat później U.S. Food & Drug Administration, zażądał od producenta dość jednoznacznego określenia zakresu medycznego użycia metandienonu obecnego wówczas na rynku pod nazwą handlową Dianabol. Sklasyfikowano go jako lek z przeznaczeniem wyłącznie dla osób mających problem z niską gęstością kości, w stanach silnego wyniszczenia organizmu, czy też rekonwalescentów po ciężkich chorobach. Wówczas mocno ograniczyło to jego oficjalną produkcję. Rynek jednak nie lubi próżni, tym bardziej że zapotrzebowanie na „metę” wciąż rosło. W dość szybkim czasie ujrzały światło dzienne zamienniki tego leku produkowane w innych krajach (np. Meksyk, Polska, Rosja, Tajlandia) stopniowo rozlewając się po rynkach handlowych. Tak właśnie rozpoczęła się historia jednego z najbardziej znanych i najlepszych sterydów będących obecnie w szerokim, „podziemnym” użyciu.

Charakterystyka oddziaływania + wpływ na organizm

Metandienon, podobnie jak inne związki z grupy SAA, wywołuje w organizmie całą „ławę” zmian metabolicznych, prowadzących przede wszystkim do znacznej poprawy jego bilansu azotowego. W gruncie rzeczy metandienon wykazuje bardzo słabe powinowactwo do receptora androgenowego, a większość wywołanych przez niego zmian wynika z aktywacji mechanizmów pośrednich, prowadzących ostatecznie do rozbudowy masy mięśniowej. Zaliczyć do nich można m.in. dość spore obniżenie produkcji endogennego kortyzolu, jak również zwiększenie retencji wapnia i potasu – kluczowych pierwiastków w kurczu mięśnia, wydzielaniu insuliny, a także procesach transportu do komórek aminokwasów czy kreatyny.

„Meta” dlatego w tak szybki sposób wspięła się na wyżyny popularności, gdyż dawała bardzo dobre, ale przede wszystkim, szybkie efekty. Jej działanie faktycznie można już odczuć zaledwie po pięciu dniach stosowania, kiedy to zaczyna „pompować” nawet w tempie 1 – 2 kg na tydzień. Oczywiście na samym początku jest to wynik głównie zwiększającej się retencji wody, ale co by nie mówić wyniki wagowe oraz wysiłkowe są już naprawdę odczuwalne. Sam szczyt działania anabolicznego metandienon osiąga około czternastego dnia stosowania, utrzymując tę tendencję przez następne kilka tygodni. Zaleca się, by stosowanie tego środka w dawkach większych niż 15 mg / dzień, przerwać po około 6 tygodniach, gdyż po tym czasie znacząco zmniejsza się jego anaboliczne oddziaływanie w kierunku budowy masy mięśniowej, a nasilają się efekty uboczne.

Wspomnieć należy o wysokiej hepatotoksyczności „mety”, czyli procesu uszkadzającego komórki wątroby.

Wynika to z faktu, że jak każdy środek doustny, metandienon musi charakteryzować się dużą odpornością na dezaktywującą działalność enzymów wątrobowych, dzięki czemu będzie mógł osiągać efektywnie wysokie stężenia w krwioobiegu. Konsekwencją tego zjawiska jest niestety uszkodzenie komórek wątrobowych.

Dlatego też ich regenerację „na cyklu” warto wesprzeć np. sylimarolem, a nie wychodzić z błędnego założenia, że skoro nie boli to jest dobrze. Co dość istotne, metandrostenolon dość łatwo konwertuje do estrogenów (proces zwany potocznie aromatyzacją), dając niepożądane efekty uboczne jak np. ginekomastia (przerost gruczołu sutkowego), zwiększona szybkość odkładania tkanki tłuszczowej, ale ponadto następstw związanych ze zwiększoną retencją wody w organizmie, czyli nadmierne nawodnienie (obrzęki, podlanie wodą), podwyższone ciśnie krwi i przyspieszona akcja serca. Sumując w cyklach z „mietkiem” waga dość ostro idzie w górę, ale gdy przesadzimy z jego ilościami, dodatkowo „luzując” sobie z dietą, to zamiast do kształtów atlety bardziej zbliżymy się do obwarzanka.

Oczywiście można skutecznie radzić sobie ze skutkami nadmiernej aromatyzacji w trakcie okresu zażywania metandienonu np. za sprawą stosowania leków blokujących receptory estrogenowe (substancja aktywna cytrynian tamoksyfenu) lub będące inhibitorami enzymu aromatazy (substancja aktywna anastrazol).

Ale zawsze jest coś za coś. Gdy zbyt mocno obniżymy poziom estrogenów, nasze budowanie masy mięśniowej stanie się mniej skuteczne. Na szczęście metandienon wykazuje słabe powinowactwo do 5-alfa-reduktazy – enzymu konwertującego testosteron do dihydrotestosteronu (DHT), dzięki czemu silnie androgeniczny 5-alfa-dihydrometandrostenol jest produkowany tylko w śladowych ilościach, przez co istnieje konieczność dodatkowego stosowania leków będących inhibitorami 5-alfa-reduktazy (np. zawierającymi finasteryd).

Jak zdecydowana większość SAA, metandrostenolon zaburza również optymalny stosunek frakcji cholesterolu we krwi, zwiększając poziom tej złej LDL oraz stężenia trójglicerydów. Może to tym samy podnosić ryzyko rozwoju chorób układu krążenia i zawału mięśnia sercowego. Aby temu przeciwdziałać należy w trakcie cyklu sterydowego ograniczyć spożywanie cholesterolu i nasyconych kwasów tłuszczowych, jak również stosować suplementy diety zawierające kwasy tłuszczowe z rodziny omega-3.

Dość interesującym jest fakt, że metandienon dodatnio modyfikuje wydzielanie dopaminy, przez co w okresie jego stosowania możemy doświadczyć poprawy naszego samopoczucia. Stan ten jednak nie trwa wiecznie i po odstawieniu tego środka nastrój zwykle odczuwalnie się pogarsza, ciągnąc za sobą ogólne zniechęcenie i znacznie obniżając zaangażowanie w trening.

Sposób użycia

W badaniach wykazano, że przyjmowanie oralnych SAA w trakcie spożywania posiłków zmniejsza ich biodostępność. Fizykochemiczne właściwości tych związków sprawiają, iż dobrze rozpuszczają się one w tłuszczach również tych zawartych w przyjmowanych pokarmach, a to może prowadzić do obniżonej ich absorpcji z jelita. Sugeruje się w związku z tym, aby wszystkie doustne SAA przyjmować na pusty żołądek. Odnośnie dawkowania metandienonu, to jego twórca zalecał swoim podopiecznym 10 mg / dzień. Tyle też przyjmowali ówcześni kulturyści  i byli… bardzo zadowoleni. Ale jak wiadomo świat poszedł mocno do przodu. Obecnie dawki skuteczne metki wzrosły do 20 – 30 mg / dzień, a rekordziści przyjmują nawet 100 mg i więcej. Jednak nie należy zwariować.

Wystarczającą, dzienną dawką metandrostanolonu w przeliczeniu na wagę ciała, to 5 mg na każde 20 kg ze względu na dość krótki okres aktywnego półtrwania tego sterydu (około  czterech godzin), dawkę dzienną należy podzielić mniej więcej na 3 – 4 porcje przyjmowane w przeciągu całego dnia w równych odstępach czasowych. Zapewnimy tym samym w miarę stałe stężenie środka w surowicy, ale niższe jakby przyjąć całość dawki za jednym razem zaraz po przebudzeniu, tak jak sugeruje inny pogląd. Takie właśnie zachowanie ma spowodować bardzo wysoka koncentrację substancji aktywnej we krwi w danej chwili, która stopniowo opadając, ciągle będzie jeszcze mocno aktywować przyswajanie składników odżywczych nawet przed późnym wieczornym treningiem.

Zwolennicy tego drugie poglądu nie wspomnieli jednak że wyższe uderzeniowe dawki substancji aktywnej, to szybsze i skuteczniejsza odpowiedz organizmu w kierunku unieczynniania i uodparniania się na nią. Dodatkowo w „gratisie” może nas spotkać obniżenie apetytu, nudności, pogorszenie nastroju, obniżona motywacja do treningu, uszkodzenia wątroby i obciążenia innych organów wewnętrznych.

W ogólnym rozrachunku (zdrowie + jakość budowanego mięśnia) – zdecydowanie nie warto.

Przyjmowanie „metki” w dawkach podzielonych wydaje się być bardziej skuteczne, tym bardziej że już jej jednorazowa dawka równa 10 mg podnosi anaboliczną aktywność androgenu w organizmie 5 razy, ponad normę, powodując jednocześnie 50 – 70 % spadek aktywności kortyzolu. Metkę w ilościach 5 mg / 20 kg masy ciała możemy stosować nieprzerwanie przez 4 – 6 tygodni, po czym należy zrobić sobie 6 – 8 tygodniowa przerwę. Natomiast jeżeli zamierzamy stosować metandienon wyłącznie „na poprawę apetytu” czy wręcz „prozdrowotnie”, czyli w dawkach nie większych jak mniej więcej 10 mg / dzień, wtedy rzeczywiście wypadałoby go przyjmować w jednorazowej porannej porcji, ale tylko przeze 5 dni w tygodniu, z weekendową przerwą. W taki wypadku będziemy mogli się „kurować” metandrostenolonem nawet przez okres 10 tygodni.

Metandienon jest wysoce androgeniczny więc zdecydowanie nie nadaje się dla kobiet, ponieważ wystąpienie wtórnych cech męskich jest w jego przypadku bardzo wysokie. Jednak jeśli któraś z pan chce mówić niskim basem czy też mieć nieco kwadratową szczękę może spróbować przyjmowania. Ale nawet wtedy dziennie dawki nie powinny być większe jak 2,5 – 5 mg.

Z czym i kiedy najlepiej zastosować

Metandienion jest znakomitym „kickstarterem”  czyli szybko działającym środkiem używanym na początku cykli opierających się na zastosowaniu długoestrowych środków iniekcyjnych (takich jak dekanian nandrolonu, boldenon czy długodziałające formy testosteronu, jak cypionat czy enantat). Doskonale się one uzupełniają. Metandrostenolon przyspiesza wystąpienie pierwszych efektów kuracji, a tym samym wydłuża jej faktyczny czas działania. Upraszczając zaczyna „kopać” gdy inne środki nie zdążyły się jeszcze dobrze „rozkręcić”. Przeciętnie taki „kickstart” to około 4 tygodni, maksymalnie 6. Po tym czasie odstawiamy metandienon, bo jego początkowa siła maleje, a działanie środków iniekcyjnych jest już bardzo dobrze zauważalne.

Metandienon często jest też stosowany, jako tzw. mostek pomiędzy cyklami sterydowymi, kiedy to staramy się przywrócić naszą gospodarkę hormonalną do stanu wyjściowego czyli do okresu przed stosowaniem SAA. Najważniejsze, by w tym newralgicznym okresie przejściowym, kiedy poziom naturalnie produkowanych androgenów jest niski, nie zaprzepaścić rezultatów, które udało się nam osiągnąć w trakcie wcześniejszego cyklu. Temu mają właśnie służyć podawane w tym okresie niskie dawki (maksymalnie do 10 mg / 1 x / dziennie) Metandrostenolonu. Oczywiście jego stosowanie łączy się wtedy ze środkami dość charakterystycznymi dla terapii pocyklowej (PCT), czyli HCG, klomifenem czy tamoksyfenem. Metandienon dzięki nasileniu procesów anabolicznych i obniżaniu poziomu kortyzolu, pozwoli na utrzymanie  wypracowanej wcześniej masy mięśniowej , a stosowana dawka, dla większości osób zwykle nie jest na tyle blokująca, by skutecznie zaburzyć przywracanie produkcji własnych hormonów.

Karta charakterystyki:

Nazwa chemiczna: 17a-methyl-17b-hydroxy-l,4-androstadien-3-one l-Dehydro-17a-methyltestosterone

Forma podawania: iniekcyjna, doustna

Przeznaczenie: kickstarter, masa, siła

Indeks anaboliczno – androgenny (zakres): 90-210:40-60

Właściwości: silnie anaboliczny, silnie androgenny

Szybkość działania: efekty zauważalne już w piątym dniu, szczyt w drugim tygodniu

Czas dawkowania: 4 – 6 tygodni

Przeciętne dawki: panowie 15 – 50 mg / dzień, kobiety 5 – 10 mg / dzień

Wykrywalność: okres do 6 tygodni

Okres półtrwania: 4 – 6 godzin

Retencja wody: wysoka

Hepatotoksyczność: wysoka

Aromatyzacja: umiarkowanie wysoka

Konwersja do DHT: nie

Blokowanie układu HPTA: umiarkowanie niskie, wprost zależne od dawki

Rozpoczęcie odblokowania: 12 godzin po ostatniej tabletce

Masa molowa: 300.44

Pojawienie się na rynku: 1956

Artykuł Metandienon pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Winstrol – jest to zdecydowanie najważniejsze zastosowanie tego środka. Jeśli marzy Wam się szybki przyrost masy mięśniowej i poprawa wydolności, to bardzo możliwe, że spotkaliście się z już z nazwą Winstrol. Winstrol zwany też stanozololem (stanazolem), razem z nandrolonem stanowią najbardziej popularne środki dopingujące. Sięgają po niego sportowcy wielu dyscyplin (pływacy, lekkoatleci, ciężarowcy, narciarze biegowi), wszyscy, którym marzy się muskulatura i doskonałe wyniki. Kariera winstrolu zaczęła się od weterynarii, był to środek dla koni wyścigowych. Dopiero po koniecznej modyfikacji został dopuszczony do użytku przez człowieka. Benowi Johnsonowi, najsłynniejszemu sportowcowi wszechczasów, w biciu rekordów na bieżni też „pomógł” ten steryd.

Winstrol na dopingu

Winstrol / stanozolol, produkt hiszpańskiej firmy farmaceutycznej zyskał sławę na całym świecie. Jego nazwa należy do bardzo rozpoznawalnych. Na rynku dostępny jest obecnie winstrol Desma. Firma Desma wykupiła prawa do produkcji preparatu depot, produkuje też wersję oralną winstrolu (2 mg / tabl). Winstrol zyskał sławę nie tylko wśród kulturystów, którzy bardzo dbają o swoje mięśnie. Światowe gwiazdy sportu też nim nie gardzą. Wiadomo, że międzynarodowe organizacje sportowe zabraniają zawodowym sportowcom stosowania dopingu.

Trudno się temu dziwić, przecież środki dopingujące wpływają nie tylko na rozwój sylwetki, ale też na wyniki w poszczególnych konkurencjach. Nijak ma się to do zasady fairplay. Życie jednak swoje, a zasady swoje. Problem dopingu narasta, ma zasięg globalny, dlatego w 2015 roku wiele krajów zdecydowało się na zaostrzenie sankcji wobec zawodników, którym udowodniono stosowanie niedozwolonych środków. Gra idzie o wielką sławę i jeszcze większe pieniądze, dlatego nie brakuje sportowców (i sztabu szkoleniowego), którzy pomimo wielkiego ryzyka (m.in. kilkuletniej dyskwalifikacji, pozbawienia medali ) łamią prawo.

Charakterystyka specjalisty od siły i mięśni

Stanozolol / winstrol to tak naprawdę pochodna DHT tyle, że zawiera dwie modyfikacje. W pozycji 17 alfa występuje grupa metylowa, ponadto pierścień A wzbogacił się o grupę pyrazolową. Pomimo różnych form podawania winstrolu, obie wersje, oralna i iniekcyjna mają w swoim składzie tą samą substancję aktywną.

Winstrol iniekcyjny jest zawiesiną wodną (można go też przyjmować doustnie), tabletki winstrolu (wersja oralna) stanowi połączenie substancji aktywnej oraz „wypełniacza”. Formy iniekcyjne często można spotkać pod postacią depot ( przedłużone uwalnianie, które może potrwać od kilkunastu do nawet kilkudziesięciu godzin). Winstrol depot ma w swoim składzie nanomikronizowany stanozolol, który powoli i regularnie uwalnia się do krwi.

Substancja aktywna: stanozolol

Dawkowanie:

– doustnie – mężczyźni 30 – 100 mg / dziennie, kobiety 2,5 – 10 mg / dziennie

– iniekcje – 50 – 100 mg / dziennie

Blokowanie HPTA: słabe

Aromatyzacja: nie

Redukcja: nie

Okres półtrwania: ok. 9 godzin

Wykrywalność : wersja oralna – 3 tygodnie, iniekcyjna – do 9 tygodni

Zastosowanie Winstrolu

Z uwagi na to, że winstrol ma średnie działanie anaboliczne, słabe androgenne, i to że w przypadku tego sterydu nie zachodzi aromatyzacja – mamy do czynienia z efektem w postaci dobrej jakości przyrostów, zwiększonej siły, bez retencji nie wody w organizmie. Jeśli chodzi o aromatyzację, w uproszczeniu jest to proces przemiany androgenów w estrogeny (np. testosteronu w estradiol), pod wpływem enzymu aromatazy.

Estrogeny jak i androgeny stanowią pochodne cholesterolu. Wbrew niesłusznym opiniom, estrogeny w organizmie mężczyzny to nie samo zło, ale pożytek. Regulują gęstość kości oraz wzrost, ochraniają stawy, pomagają w prawidłowym funkcjonowaniu układu krążenia, mają też swój wkład w spermatogenezę. Winstrol zazwyczaj stosowany jest do cykli na redukcję. Ten steryd w cyklach typowo masowych jest rzadkością. Małe dawki stanazololu w cyklu masowym powodują obniżenie poziomu SHBG. Proteiny powodują zmniejszenie poziomu wolnych hormonów. Winstrol / stanazolol może potęgować działanie anaboliczne stosowanych razem z nim sterydów.

Przykładowo cykl z użyciem winstrolu i testosteronu z pewnością przyniesie skutek w postaci podwyższenia poziomu wolnego testosteronu, co za tym idzie wzrostu jego aktywności w organizmie. Dotyczy to szczególnie zwłaszcza wersji oralnej stanozololu, tylko ta wersja wymusza pierwsze przejście przez wątrobę. Winstrol działa hamująco na wytwarzanie SHBG (jego produkcją zajmuje się właśnie wątroba). Badanie porównujące dostępne wersje sterydu wykazało, że w blokowaniu produkcji SHBG bardziej skuteczna jest wersja oralna. Co ważne sam stanozolol wykazuje niskie powinowactwo do SHBG, dlatego w krwiobiegu pozostaje w postaci biodostępnej.

Dawkowanie Winstrolu

Jak większość SAA opornych na proces aromatyzacji winstrol w dawce dobowej 6 mg, może obniżyć poziom zdrowego cholesterolu HDL o około 30 %, o tyle samo w tym samym czasie podnosząc „zły cholesterol”. W tej kwestii jest niekwestionowanym liderem wśród SAA. Możliwy nawet przy małych dawkach przerost mięśnia sercowego powoduje, że winstrol najczęściej używany jest do krótkich cykli redukcyjnych.

Ze względu na toksyczne właściwości zaleca się, by okres stosowania nie był dłuższy niż 6 tygodni. Znane są jednak przypadki, że użytkownicy winstrolu mają go „na tapecie” nawet dwa razy dłużej. Użycie winstrolu do typowych cykli na masę napotyka pewne przeszkody. To jeden z najsilniej hepatotoksycznych ze wszystkich SAA oralnych z grupą 17 aa. Grupa c – 17aa została „wstawiona”, po to by molekuły były odporne na „first pass” tzw. pierwsze przejście przez wątrobę i na redukcję w procesie trawienia.

Minimalny okres przyjmowania, w którym da się zauważyć wyraźne efekty winstrolu to około 4 tygodni, cykle krótsze nie mają sensu. Osoby z niskim BF mogą spodziewać się wyraźnie twardszych mięśni, poprawy użylenia, pocięcia mięśnia, a także separacji. Winstrol zwiększa, ale też w pewnym stopniu zaburza proces syntezy kolagenu. Skutkiem tego struktura budowy aparatu więzadłowego może zostać naruszona, stawy przez to stają się bardziej podatne na zerwania.

Jest to dość typowe ryzyko przy stosowaniu większości SAA. Standardowe dawki dla mężczyzn wahają się od 20 do 100 mg (tabletki) oraz 25 – 100 mg (wersja iniekcyjna). Dla bardziej spektakularnych efektów winstrol często bywa łączony z silnymi androgenami, na przykład testosteronem. W takim zestawie stanazol równoważy cykl, gwarantując dobry efekt anaboliczny, bez zbędnego podwyższenia poziomu estrogenów.

Taki stack daje użytkownikom przyzwoite przyrosty masy mięśniowej, dodatek siły, co ważne z ograniczonym stopniem otłuszczenia i retencją wody. W ramach pracy nad definicją przed startem, winstrol zestawiany jest z niearomatyzującymi androgenami takimi jak trenbolon czy halotestin. Mix tego typu pomaga w uzyskaniu imponującej, pociętej sylwetki, tak pożądanej przed zawodami.

Poniżej przedstawiamy przykładowe produkty Winstrol / Stanozolol

Artykuł Winstrol / Stanozolol pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Turinabol zyskał niechlubny rozgłos z powodu wydarzeń z lat 1974-89, kiedy podawano go zawodnikom i zawodniczkom reprezentacji NRD. Co istotne, przyjmowali oni ten steryd systemowo – zarówno w sposób świadomy, jak i bez własnej wiedzy. Efektem był wysyp medali i rekordów.

Historia Turinabol

W okresie 1974-89 stosowanie dopingu było obowiązkowe wśród sportowców z NRD. We wschodnich Niemczech istniał rozbudowany i zinstytucjonalizowany program dostarczania sterydów reprezentantom kraju. Choć w ten sposób znacznie poprawiono wyniki sportowe, to jednocześnie zniszczono życie wielu ludziom, którym podawano doping w olbrzymich dawkach. Szczególnie mocno odczuły to kobiety, gdyż wiele z nich mocno – i na trwałe – upodobniło się do mężczyzn.

Działanie

Podstawowym sterydem wykorzystywanym przez niemieckich sportowców był właśnie Turinabol. Środek ten to pochodna dianabolu, choć jego działanie jest nieco inne. Mianowicie Turinabol charakteryzuje się silnymi właściwościami anabolicznym, lecz jednocześnie jego działanie androgeniczne jest stosunkowo łagodne. W efekcie praktycznie nie występuje zatrzymanie wody w organizmie, co sprzyja budowaniu czystej i dobrze zdefiniowanej masy mięśniowej. Ponadto przy połączeniu Turinabolu z innymi sterydami następuje efekt synergii, gdyż Turinabol wzmacnia ich właściwości anaboliczne.

Dawkowanie i skutki uboczne

W przypadku mężczyzn dawkowanie wynosi 20-80 mg dziennie podzielone na kilka równych dawek przyjmowanych co kilka godzin. Niewielka androgeniczność decyduje o tym, że Turinabol to steryd często wykorzystywany przez kobiety, które przy rozsądnych dawkach nie muszą się obawiać zbyt silnej maskulinizacji. Dla kobiet pojedyncza dawka nie powinna przekroczyć 20 mg. Najlepszym rozwiązaniem jest przyjmowanie tabletek Turinabolu podczas posiłku, co pozwala nieco odciążyć wątrobę. Z kolei cały cykl należy zamknąć w ciągu 6-8 tyg.

Jako że Turinabol nie skutkuje konwersją testosteronu do estrogenu, nie istnieje ryzyko wystąpienia ginekomastii estrogenowej. Jednak niestety ze względu na obecność grupy 17alfa alkilowanej pojawia się ryzyko uszkodzenia wątroby. Ma to związek z doustnym przyjmowaniem Turinabolu. Ponadto niekiedy zdarza się podwyższone ciśnienie tętnicze.

Substancja aktywna: Turinabol

Dawkowanie: mężczyźni – 20-80 mg dziennie, kobiety – do 20 mg dziennie

Podawanie: doustnie (tabletki)

Działanie: masa i siła

Efekty uboczne: uszkodzenia wątroby, podwyższone ciśnienie krwi

Artykuł Turinabol pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Trenbolon to potężny steryd anaboliczny, który cieszy się szczególnie dużą popularnością w Stanach Zjednoczonych. Bardzo silne właściwości anaboliczne decydują, że jest niezwykle skutecznym środkiem wspierającym budowę masy mięśniowej.

Zastosowanie Trenbolon

Uznaje się, że pod względem efektów anabolicznych Trenbolon jest nawet 3 razy silniejszy niż testosteron. Różnica pomiędzy tymi dwoma sterydami jest jednak zasadnicza, bo Trenbolon nie prowadzi do retencji wody w organizmie, a przez to masa mięśniowa, jaką można uzyskać z jego wykorzystaniem, jest „czystsza” i charakteryzuje się lepszą definicją. Dzięki temu Trenbolon jest uniwersalnym środkiem dopingującym w kulturystyce, wykorzystywanym w cyklach zorientowanych na masę, a także w kuracjach redukcyjnych.

Działanie Trenbolonu

Brak zatrzymywania wody w organizmie w przypadku Trenbolonu wynika z tego, że podczas przyjmowania tego sterydu nie dochodzi do przekształcenia testosteronu w estrogen, tak jak ma to miejsce przy większości innych środków dopingujących o silnym działaniu anabolicznym. Z drugiej strony brak konwersji testosteronu w estrogen zwiększa podatność na urazy kości, stawów, wiązadeł i ścięgien, dla których funkcjonowania duże znaczenie ma ten hormon. Istnieje więc ryzyko, że zwiększona dzięki Trenbolonowi siła okaże się zbyt duża dla osłabionych kości czy stawów, w następstwie czego może dojść do poważnych kontuzji i urazów. Aby tego uniknąć, warto sięgnąć jednocześnie po propionat lub entantat testosteronu w ilości 250-500 mg tygodniowo, co wyrówna ilość estrogenów w organizmie.

Dawkowanie

Z uwagi na potężne działanie Trenbolonu należy ostrożnie podejść do jego dawkowania. Jeżeli nigdy wcześniej nie miało się z nim do czynienia, bezpiecznie jest rozpocząć od dawek 30-50 mg przyjmowanych w dwudniowych odstępach. Zawodnicy mający już doświadczenie z tym sterydem mogą zwiększyć częstotliwość iniekcji do codziennych. Trenbolonu nie zaleca się natomiast początkującym kulturystom ani kobietom, bo jego działanie jest po prostu za silne. Nie powinno się również przekraczać dawek rzędu 100 mg dziennie, aby nie dopuścić do wystąpienia poważnych skutków ubocznych.

Często spotyka się połączenie Trenbolonu z innymi sterydami o przedłużonym okresie półtrwania, jak np. Nandrolon Decanoat czy Metanabol, co pozwala na uzyskanie jeszcze potężniejszej masy. Z kolei kombinacja z propionatem testosteronu, Winstrolem albo Boldenonem stosowana jest przed zawodami w celu wypracowania estetycznej i dobrze „pociętej” sylwetki. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby używać Trenbolon jako jedyny i podstawowy steryd, gdyż jego działanie jest w pełni wystarczające.

Skutki uboczne

Skutki uboczne związane z używaniem Trenbolonu są typowe dla innych silnych anabolików – ginekomastia, trądzik, oleista skóra, wypadanie włosów na głowie oraz ich silny porost na ciele to niechciane efekty, którym można jednak zapobiegać. W tym celu stosuje się takie środki jako Nolvadex, Clomid, Proviron czy finasterydy. Dość nietypowym skutkiem ubocznym, charakterystycznym dla Trenbolonu jest natomiast drastyczny spadek libido, który da się podwyższyć poprzez dołączenie do cyklu testosteronu albo Winstrolu.

Wielu sportowców sięgających po Trenbolon narzeka również na podwyższony poziom agresji. Mimo że „naładowane baterie” przydają się podczas treningu i pozwalają poprawić efektywność ćwiczeń, to w codziennym życiu trudno sobie poradzić z wybuchowymi nastrojami. Poza tym w trakcie cyklu z użyciem Trenbolonu należy przygotować się na problemy ze snem, duszności, bóle głowy, krwawienie z nosa i ogólne gorsze samopoczucie.

Substancja aktywna: Trenbolon

Dawkowanie: 30-100 mg dziennie lub co 2 dni

Podawanie: domięśniowo (iniekcje)

Działanie: masa i siła

Efekty uboczne: ginekomastia, łysienie, trądzik, oleista skóra, silniejsze owłosienie na ciele, spadek libido, podwyższona agresja

Poniżej przedstawiamy przykładowe produkty Trenbolonu

Artykuł Trenbolon pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Sustanon to steryd mający w swoim składzie 4 różne estry testosteronu – propionian, izokapronian, fenylopropionian i dekanian. Taka mieszanka ma silne anaboliczne i androgeniczne działanie, a jej poszczególne elementy wzajemnie się uzupełniają, tworząc preparat skuteczny tak dla początkujących, jak i zawodowców.

Działanie Sustanon

Odpowiednie połączenie czterech estrów testosteronu o różnych właściwościach skutkuje tym, że jedne z nich (propionian i fenylopropionian) zaczynają działać po krótkim czasie, bo po upływie kilku dni, a inne (izokapronian i dekanian) po dwóch tygodniach. Takie zestawienie powoduje równomierne działanie sterydów i umożliwia uzyskanie optymalnych rezultatów w budowie pokaźnej masy mięśniowej.

Masa mięśniowa zbudowana dzięki preparatowi Sustanon jest duża objętościowo, ale jednocześnie cechuje się stosunkowo dobrą definicją, ponieważ testosteron redukuje poziom tkanki tłuszczowej w organizmie. Z kolei jego antykatabolibczne właściwości redukują efekt rozpadu mięśni, dzięki czemu spadki po zakończeniu cyklu są relatywnie nieduże. Co jednak istotne, Sustanon ma tę zaletę, że zwiększa nie tylko masę i siłę, ale również wytrzymałość mięśni, co pozwala na szybszą regenerację przy wyczerpujących treningach.

Skutki uboczne

Jako że testosteron aromatyzuje do estrogenu, wystąpienie skutków ubocznych podczas cyklu z jego użyciem jest wielce prawdopodobne. Często zdarzają się takie przypadłości jak zatrzymanie wody w organizmie, ginekomastia, powiększona ilość tkanki tłuszczowej, trądzik, łysienie, wzmożone owłosienie na ciele czy nadmierna łoistość skóry. Na szczęście istnieją sposoby, aby uchronić się przed tymi niechcianymi konsekwencjami przyjmowania preparatu Sustanon, a są nimi antyestrogeny typu Nolvadex lub Proviron, inhibitory aromatazy jak Arimidex czy Aromasin albo finasterydy – Proscar bądź Propecia.

Przyjmowanie zawartego w Sustanon kompleksu różnych estrów testosteronu powoduje zaprzestanie produkcji własnego testosteronu przez organizm. O ile w trakcie cyklu nie stanowi to żadnego problemu, o tyle po jego zakończeniu należy zadbać o przywrócenie gospodarki hormonalnej do prawidłowego stanu. Z myślą o tym warto 3 tyg. po ostatniej iniekcji (wówczas działanie Sustanon w organizmie wygasa) sięgnąć po HCG, Clomid lub Nolvadex.

Dawkowanie

Standardowa dawka tego sterydu wynosi od 1 do 4 ampułek (250-1000 mg) tygodniowo przez 2-3 miesiące. Przyjmowanie większych ilości mija się z celem i znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia skutków ubocznych. Jeżeli przyrosty okazują się zbyt mało satysfakcjonujące, można się wspomóc innymi anabolikami. W tym celu dobrze sprowadzają się chociażby Dianabol, Winstrol, Anadrol czy Trenbolon. Ze względu na silne działanie maskulinizujące Sustanon stanowczo odradza się kobietom.

Substancja aktywna: testosteron (propionian, izokapronian, fenylopropionian i dekanian)

Dawkowanie: 1-4 ampułki (250-1000 mg) tygodniowo

Podawanie: domięśniowo (iniekcje)

Działanie: masa i siła

Efekty uboczne: ginekomastia, łysienie, trądzik, oleista skóra, silniejsze owłosienie na ciele

Poniżej przedstawiamy przykładowe produkty Sustanonu: 

Artykuł Sustanon pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

W medycynie Proviron jest doustnym lekiem hormonalnym stosowanym w walce z impotencją i bezpłodnością. Zawarta w nim substancja aktywna – androgenny Mesterolon – w kulturystyce wykorzystywana jest jako antyestrogen i bloker aromatazy.

Działanie Proviron / Mesterolon

Proviron redukuje nadmiar estrogenów w organizmie sportowca zażywającego sterydy anaboliczne androgeniczne. W ten sposób zmniejsza się prawdopodobieństwo wystąpienia związanych z podwyższonym poziomem estrogenu skutków ubocznych, czyli ginekomastii, trądziku czy retencji wody. Tym samym Mesterolon przyczynia się do zbudowania masy mięśniowej o lepszej definicji, pozbawionej nadmiernej tkanki tłuszczowej, która mogłaby się pojawić z uwagi na androgeniczne działanie anabolików.

Zastosowanie Proviron

Proviron stosuje się w trakcie cyklu, aby pozbyć się nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej i uniknąć skutków ubocznych związanych z przyjmowaniem sterydów. Kulturyści często sięgają po ten steryd bezpośrednio przed zawodami z myślą o polepszeniu definicji masy mięśniowej. Dzięki niemu mięśnie stają się bardziej „suche” i „twardsze”. Provorin ma również właściwości anaboliczne i choć są jest one wielkie, to nieznacznie wspomaga działanie innych sterydów, a przez to niebezpośrednio wpływa na poprawę masy mięśniowej.

Dawkowanie Proviron

Dzienna dawka Provironu dla mężczyzn waha się w granicach od 1 do 4 tabletek (25-100 mg) – przekroczenie tej ilości może powodować negatywne skutki uboczne, powszechnie spotykane przy zażywaniu innych środków androgenicznych – ginekomastię, trądzik, przetłuszczoną skórę, łysienie czy zwiększone owłosienie na ciele. Z kolei kobiety powinny ograniczyć się maksymalnie do 1 tabletki dziennie (25 mg). Mesterolon można łączyć z Clomidem i Nolvadexem w celu uzyskania jeszcze lepszych efektów.

Skutki uboczne

Choć większość sterydów przyjmowanych doustnie jest szkodliwa dla wątroby z uwagi na obecność toksycznych prohormonów C-17 alfa alkilowanych, to w przypadku Provorinu sytuacja wygląda inaczej. Środek ten jest bowiem bezpieczny dla wątroby i nie wyrządza jej prawie żadnych szkód. Poza tym Mesterolon przyjmowany w ilościach mniejszych niż 100 mg dziennie praktycznie nie prowadzi do żadnych skutków ubocznych.

Substancja aktywna: Mesterolon

Dawkowanie: mężczyźni – 1-4 tabletki (25-100 mg) dziennie, kobiety – 1/3-1 tabletka (10-25 mg) dziennie

Podawanie: doustnie (tabletki)

Działanie: antyestrogen, bloker aromatazy

Efekty uboczne: łysienie, trądzik, oleista skóra, silniejsze owłosienie na ciele, problemy z układem krążenia

Poniżej przedstawiamy przykładowe produkty Proviron / Mesterolon

Artykuł Hormon i jednocześnie bloker Proviron / Mesterolon pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Propionian testosteronu to ester testosteronu i powszechnie wykorzystywany w kulturystyce iniekcyjny steryd anaboliczny o intensywnym działaniu anabolicznym i androgenicznym. Jego popularność wynika ze skuteczności i wielorakiego zastosowania.

Zastosowanie

Propionian testosteronu to typ testosteronem o krótkim działaniu, którego efekty anaboliczne i androgeniczne wygasają po upływie ok. 30 godzin od iniekcji. W związku z tym, aby utrzymać wysoki poziom substancji aktywnej w organizmie, trzeba dokonywać codziennych iniekcji. Ten niezbyt komfortowy przymus powoduje, że niewielu kulturystów decyduje się na regularne przyjmowanie Propionian testosteronu przez okres dłuższy niż 2-3 miesiące, mimo że jego działanie anaboliczno-androgeniczne jest wielce zadowalające.

O ile codzienne iniekcje mogą być mocno kłopotliwe, o tyle mają swoje określone zalety. Mianowicie dzięki nim nie dochodzi do nadmiernego zatrzymania wody w organizmie, co pozwala zbudować wysokiej jakości masę mięśniową pozbawioną nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej. Ponadto częste zastrzyki Propionianu testosteronu zmniejszają prawdopodobieństwo pojawienia się skutków ubocznych wynikających z androgeniczności sterydów.

Przeznaczenie

Z tego względu Propionian testosteronu jest świetnym anabolikiem zarówno dla zawodowców chcących przygotować się do zawodów i wypracować masę mięśniową o dobrej definicji, jak i dla początkujących kulturystów bez dużego doświadczenia w kuracjach sterydowych, którzy starają się zbudować dużą masę mięśniową. Bardziej zaawansowani zawodnicy czasami łączą Propionian testosteronu z innymi sterydami, takimi jak Winstrol, Trenbolon, Nandrolon czy Boldenon, jednak początkujący nie powinni tego robić.

Dawkowanie

Profesjonaliści mogą sobie pozwolić na dawki 100-200 mg dziennie, podczas gdy początkujący powinni się ograniczyć do 100 mg dziennie. W obu przypadkach rezultaty wypracowane dzięki wsparciu Propionianu testosteronu będą tak czy siak w pełni zadowalające. Steryd ten chwalą sobie również kobiety z uwagi na niską dość szkodliwość oraz rewelacyjne efekty. Zawodniczkom płci żeńskiej wystarczy dawka 25-50 mg w dwudniowych odstępach. Pojedynczy cykl z użyciem Propionianu testosteronu może trwać od 3 do nawet 12 miesięcy.

Skutki uboczne

Jeśli chodzi o skutki uboczne Propionianu testosteronu, to występują stosunkowo rzadko i są typowe dla większości środków dopingujących o silnym działaniu anaboliczno-androgenicznym. Przy dawkach większych niż 100 mg można zatem spodziewać się trądziku, zmian skórnych, łysienia, porostu włosów na ciele, powiększenia prostaty czy problemów z układem krążenia. W celu ograniczenia skutków ubocznych zaleca się przyjmowanie środków typu Finasteridum – Propecia czy Proscar. Przy dawkach poniżej 100 mg nie należy jednak obawiać się niechcianych konsekwencji, bo są mało prawdopodobne.

Substancja aktywna: Testosteron Propionat

Nazwy zwyczajowe: Viromone, Testovis, Testolic

Czas trwania cyklu: 3-12 miesięcy

Dawkowanie: mężczyźni – 50-100 mg dziennie, kobiety – 25-50 mg co 2 dni

Podawanie: domięśniowo (iniekcje)

Działanie: siła i masa

Efekty uboczne: łysienie, trądzik, oleista skóra, silniejsze owłosienie na ciele, problemy z układem krążenia

Artykuł Propionian testosteronu pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Primobolan w tabletkach to steryd sprzedawany w formie tabletek, o dość słabym działaniu anabolicznym i androgenicznym. Poleca się go początkującym zawodnikom oraz kobietom, jednak w zawodowym sporcie nie odgrywa on żadnej roli.

Zastosowanie

Produkcja Primobolanu tabletki została już całkowicie wstrzymana, dlatego w legalnym handlu nie da się go nabyć. Jako że jego znaczenie w kulturystyce było bardzo znikome, zapewne niewiele osób odczuwa brak tego środka. Primobolan w formie tabletek to łagodny steryd, który powoli i bez znaczących rezultatów wspomaga budowę masy i siły mięśni. Nie powoduje on bowiem aromatyzacji androgenów ani nie zwiększa poziomu testosteronu w organizmie, przez co nie da się z niego „wycisnąć” tyle, ile z silniejszych anabolików.

Z uwagi na delikatne działanie Primobolan tabletki można polecić przede wszystkim początkującym kulturystom, którzy nie mieli jeszcze styczności z dopingiem, a także kobietom. W przypadku płci żeńskiej oraz osób nieposiadających doświadczenia ze sterydami Primobolan w tabletkach pozwala zbudować dość twardą, ale stosunkowo niewielką masę mięśniową w przeciągu 2-3 miesięcy. Co jednak istotne, wypracowane przez ten czas rezultaty da się bez większych problemów utrzymać po zakończeniu cyklu.

Dawkowanie

Dawka dla mężczyzny powinna wynosić od 3 do 6 tabletek (75-150 mg) dziennie. Kobiety mogą zażywać dawki od 1 do maksymalnie 4 tabletek (25-100 mg) Primobolanu tabletki dziennie. Steryd ten nie powoduje większych zmian w żeńskim organizmie, a ryzyko wystąpienia maskulinizacji jest niewielkie, w związku z czym Primobolan w tabletkach był jednym z ulubionych „kobiecych” środków dopingujących, gdy jeszcze go produkowano.

Skutki uboczne

Jeśli chodzi o skutki uboczne, to ze względu na łagodne działanie nie są one zbytnio odczuwalne. Bodaj najczęściej zdarzają się objawy nasilonego łysienia, jak również gorsze wartości wątroby. Poza tym osoby wrażliwe na sterydy mogą spodziewać się trądziku, łoistej skóry i zwiększonego owłosienia na ciele. Aby przeciwdziałać wystąpieniu negatywnych skutków ubocznych, należy zastosować Clomifen lub Tamoxifen.

Substancja aktywna: Metenolon Acetat

Czas trwania cyklu: 2-3 miesiące

Dawkowanie: mężczyźni – 3-6 tabletek (75-150 mg) dziennie, kobiety – 1-4 tabletek (25-100 mg) dziennie

Podawanie: doustnie (tabletki)

Działanie: delikatnie masa

Efekty uboczne: łysienie, trądzik, podwyższone wartości wątroby, zwiększona łoistość skóry, silniejsze owłosienie na ciele

Artykuł Primobolan tabletki pochodzi z serwisu sterydyonline.com.

Primobolan Depot to iniekcyjny odpowiednik Primobolan w tabletkach, od którego różni się nieco silniejszym działaniem. Z tego względu, jak również z uwagi na korzystniejszą cenę cieszy się większą popularnością wśród sportowców aniżeli Primobolan przyjmowany doustnie.

Primobolan Depot a Primobolan w tabletkach

Primobolan Depot zawiera tę samą substancję aktywną co Primobolan w tabletkach, czyli Metenolon, tyle że w formie entantatu, jednak ze względu na cenę jest po prostu bardziej opłacalny. Iniekcyjne podawanie tego sterydu powoduje bowiem, że potrzeba mniejszych dawek, a zatem również i mniejszych nakładów finansowych, aby osiągnąć te same rezultaty. Skrupulatnie podliczając koszty, okazuje się, że Primobolan Depot jest nawet 2 razy tańszy niż Primobolan w tabletkach.

Działanie

Stosowanie iniekcyjnej formy Primobolanu ma też tę praktyczną zaletę, że po prostu pozwala zbudować większą (choć i tak niewielką w porównaniu z innymi sterydami) masę mięśniową. Mianowicie przy dobrej diecie i odpowiedniej suplementacji w przeciągu 4 miesięcy można zwiększyć masę o 5-10 kg, co w przypadku początkujących jest w pełni wystarczającym przyrostem. Nie ma również problemów z jego utrzymaniem po odstawieniu dopingu. Wszystko to sprawia, że kulturyści zdecydowanie częściej decyduję się na zakup iniekcyjnej, a nie doustnej formy Primobolanu.

Dawkowanie

Osobom bez doświadczenia ze sterydami, które planują swój pierwszy cykl, w zupełności wystarczy tygodniowa dawka 200-300 mg. Zaletą tak niewielkich ilości jest praktyczny brak ryzyka pojawienia się skutków ubocznych. Bardziej zaawansowani kulturyści mogą bez problemów zwiększyć dawki do poziomu 400-800 mg tygodniowo. Primobolan Depot przyjmuje się przez okres od 12 do 24 tygodni. Wśród początkujących kulturystów popularne jest łączenie Primobolanu Depot z Winstrolem podawanym w ilości 150 mg tygodniowo przez okres 8 tygodni, co pozwala znacznie poprawić ilość i jakość masy mięśniowej. Kobietom wystarczą tygodniowe dawki w granicach 100-200 mg.

Z kolei bardziej zaawansowani kulturyści stosują różne inne kombinacje Primobolanu Depot, łącząc jego duże dawki np. z testosteronem, metanabolem czy trenbolonem. O ile jednak ze względu na dość wysoką cenę i niezbyt silne działanie Primobolan Depot nie cieszy się zbyt dużą popularnością wśród profesjonalnych kulturystów płci męskiej, o tyle bardzo chwalą go sobie kobiety. Wynika to z faktu, że nie odczuwają one skutków ubocznych związanych z zaburzeniami płciowymi i mogą zbudować dużą jak na swoje warunki masę o dobrej jakości.

Skutki uboczne

Skutki uboczne są odczuwalne wyłącznie przy większych dawkach – wówczas czasami mogą wystąpić takie objawy jak łysienie, nasilone owłosienie na ciele, trądzik czy tłusta skóra. Należy jednak podkreślić, że Primobolan Depot powszechnie uznawany jest za jeden z najłagodniejszych sterydów anaboliczno-androgenicznych, które są najlepiej przyjmowane przez organizm, a ryzyko związane z pojawieniem się niechcianych skutków ubocznych jest bardzo małe. Aby im przeciwdziałać, przy przyjmowaniu dużych dawek warto zastosować Clomifen albo Tamoxifen.

Substancja aktywna: Metenolon Entantat

Czas trwania cyklu: 3-6 miesięcy

Dawkowanie: mężczyźni – 200-800 mg tygodniowo, kobiety –100-200 mg tygodniowo

Podawanie: domięśniowo (iniekcje)

Działanie: delikatnie masa

Efekty uboczne: łysienie, trądzik, zwiększona łoistość skóry, silniejsze owłosienie na ciele

Artykuł Primobolan Depot pochodzi z serwisu sterydyonline.com.